۱۳۹۳ اسفند ۱۰, یکشنبه

دانش آموزان میهن پرست، اکنون وقت حمایت شما از معلمان خودتان است!


از. محترم مومنی روحی

معلمان شریف ایرانی، روز یکشنبه دهم اسفند 1393 خورشیدی، در اعتراض به دولت یازدهم، که برای بودجه سال آینده کشور، در صد بسیار کمی از ازدیاد حقوق برای معلمان را در نظر گرفته است؛ در تهران و در چند استان دیگر کشور از جمله استان های خوزستان، کردستان، هرمزگان، لرستان، خراسان رضوی، فارس و قزوین، به تجمعی در حال سکوت قیام نموده اند. آنها که آموزگاران و دبیران و کادر دفتری مدارس کشور در مقاطع مختلف تحصیلی می باشند؛ با استدلال به تبعیضی که دولت برای اختصاص بودجه سال آینده، میان کارکنان دولت و نظامیان اعمال نموده اعتراض دارند. که صدالبته حق هم با ایشان است!
در اوایل سال جاری خورشیدی، که حسن روحانی لایحه بودجه سال آتی را به مجلس شورای اسلامی تقدیم نمود؛ بعد از انتشار ریز مفاد تغییرات بودجه سال بعد نسبت به سال جاری، چنان تبعیض آمیز بود؛ که گوئی این عمل(بها ندادن به اهمیت حضور فرهنگیان در کشور، و اختصاص دادن کمترین بخش بودجه دولتی به صنف فرهنگیان، جهت ازدیاد حقوق ماهیانه ایشان) به گونه عمدی به انجام رسیده است. و قصد تنظیم کنندگان این برنامه اقتصادی برای سال مالی آینده در کشور، کم اهمیت جلوه دادن زحمات این قشر زحمتکش ایران است!
در حالی که بودجه سال آینده برای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، حدود تا 50%  دارای رشد می باشد؛ اختصاص دادن چهارده درصد اضافه شدن بودجه سالیانه به حقوق فرهنگیان، چنان به نظر رساند، که یک تابلوی نقاشی گرانبها را، در کنار یک تکه فلز بی مقدار، که هیچ اثر هنری هم بر روی آن نیست قرار بدهند؛ و این دو را با یکدیگر مقایسه نمایند. حال آنکه، در بخش میزان اهمیت نقش معلمان در جامعه، مرتبه و اثر وجودی ایشان و کاری که انجام می دهند؛ در چنان والائی خاصی قرار دارد، که هرگز نمی توان ایشان را، با گروهی که از داخل قهوه خانه ها و سر چهارراه های چاله میدان و امثال آن، از درون لات خانه های کمیته های اسلامی که در اوان این تیره روزی ملت ایران تشکیل شده بودند. در کنار همدیگر جمع شدند؛ و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را تشکیل دادند. مقایسه نمود و میان ایشان به یک مخرج مشترک قابل توجه دست یافت!
اگر این زحمت کشان میهن مان نباشند؛ اگر مساعی بی دریغ و صمیمانه معلمان میهن مان، نسبت به دانش آموزان ایران نباشد؛ کدام دانش آموزی می تواند، در المپیادهای علمی بین المللی، به مدارجی عالی که تا کنون رسیده اند دست بیابد؟ اکنون که در این برهه زمانی، معلمان ایران به چنین اعتراضی برخاسته اند؛ بر عهده جامعه دانش آموزان ایرانی است، که آنها نیز دلاورانه، به جمع معلمان خویش بپیوندند؛ و با اعلام حضورشان در این تظاهرات سکوت آسا، از این قشر زحمتکش، از معلمان بی ریای مدارس شان پشتیبانی کنند؛ و شرایط حمایت از ایشان، و همراهی با این سمبول های مقاومت را، به سران حکومت آخوندی نشان بدهند. که تا همه به ویژه مسؤلان رژیم آخوندی بدانند؛ که معلمان ایرانی تنها و بی یاور نیستند!
حدود سی و اندی سال پیش، یکی از اساتیدی که دو درس " برنامه ریزی آموزش و پرورش " و " جامعه شناسی " را برای ما تدریس می نمود. پیشنهاد جالبی به ما داد. او مایل بود که دانشجویان کلاس وی، یکی از تلخ ترین خاطرات زندگی خودشان را برای بقیه کنفرانس بدهند. یکی از همکلاسی های ما، که مردی جوان و علاقمند به حرفه معلمی به نظر می آمد؛ هنگام بیان نمودن تلخ ترین تجربه زندگی خویش برای استاد و همکلاسی ها، به نکته ای اشاره کرد، که هنوز به یاد آوردن آن مرا غمگین می سازد!
دوست مان که دبیر یکی از مدارس راهنمائی و تحصیلی در یکی از مناطق جنوبی شهر تهران بود؛ ماجرای محزون کننده خودش را چنین تعریف می نمود: " هرگز نتوانسته ام، میان درآمد و مخارج زندگی ام تعادلی منطقی ایجاد نمایم. از شروع به این کار تا کنون، ناچارم که وقت آزاد خودم را، به کار دیگری که درآمدی برای من داشته باشد بگذرانم. از اینرو، وقتی از مدرسه به خانه باز می گردم؛ یکی دو ساعتی را با خانواده ام هستم؛ سپس یکی دو ساعت هم استراحت کوتاهی می کنم؛ و بعد در انتهای شب، برای حاضر شدن در کار دوم خودم از خانه خارج می شوم. "!
ابتدا تصور کردم که شبها در یک بیمارستان یا درمانگاهی کار می کند. ولی توضیحات بعدی وی مرا از اشتباه خارج ساخت. او ادامه داد و گفت: " شبها از ساعت یازده تا شش بامداد، در کارخانه ای که در حومه تهران است کار می کنم. شغل من در آنجا نگهبانی از کارخانه در نیمه شب است. شغل سخت و طاقتفرسائی، که همه انرژی مرا به خودش اختصاص می دهد؛ و برای فعالیت های دیگرم، ناگزیرم که تحت فشار باشم؛ تا بتوانم مسؤلیت هایم را به خوبی انجام بدهم. " !
از آنجائی که حقوق همین شغل بسیار سخت شبانه هم، کمک چندانی به من نمی کند؛ گاهی اوقات در بین راه که به خانه می روم، تا خودم را برای حضور در مدرسه آماده کنم؛ مسافرانی را که در انتظار تاکسی ایستاده اند؛ و مسیرشان به راه من هم می خورد؛ را سوار می کنم، تا از این طریق نیز درآمدی داشته باشم. که تا بتوانم کمی از خواسته های همسر و فرزندانم را برای ایشان تأمین نمایم. " !
" یک روز که پس از بی خوابی شبانه در کارخانه مورد نظر، سوار اتومبیلم شدم که برای تعویض لباسم به خانه ام بروم؛ در میانه راه، صدای مسافری به گوشم خورد که می گفت: " مستقیم .... " ، ترمز کردم که او را هم به مقصدی که داشت برسانم. وقتی که به آرامی گفت، آقا ممنونم همینجا پیاده می شوم؛ بعد ادامه داد: " چقدر شد؟ " ، ضمن گفتن < پنج تومان >، رویم را به طرف عقب برگرداندم که کرایه اش را از او بگیرم؛ دیدن چهره یکی از دانش آموزان کلاسم، که همان مسافر اتومبیل من بود؛ مانند یک " شوک الکتریکی " وجودم را لرزاند. و شرمی که در آن لحظه بر من غلبه نمود؛ همه رخساره ام را از عرق شرم خیس کرد!
دانشجوی همکلاسی ما، این خاطره را، تلخ ترین یادمانده های خودش می دانست. در اوائل این حکومت ننگین، یک کارمند صفرکیلومتر حزب اللهی، با عنوان " امور تربیتی " در میان کادر مدارس کشور حضور داشت(بیشتر برای جاسوسی نمودن میان همکاران، و گزارش کارها و سخنان آنها به حراست وزارتخانه). اما اکنون، تعداد این کارمندان(جاسوسان)، به سه تن رسیده است. یک معلم امور تربیتی، یک پیشنماز و یک مبلغ مذهبی در مدارس کشور در میان کادر اصلی هر واحد آموزشی می باشند. حقوق ماهیانه هر یک از این سه تن، به اندازه معاون رئیس مدرسه است. حال آنکه معلمان دیگر، با اینکه در شرایط شغلی سخت تری نسبت به این سه نفر می باشند؛ ولی حقوق ماهیانه ایشان، با مدیران و معاون های ایشان قابل مقایسه نیست. چه رسد با حقوق کارمندانی مانند امور تربیتی، پیشنماز و مبلغ مذهبی، که غیر از حقوق ماهیانه خودشان، از دهها منبع دیگر هم کسب درآمد می کنند!
" تو اگر برخیزی، من اگر برخیزم، همه بر می خیزند
تو اگر بنشینی، من اگر بنشینم، چه کسی برخیزد؟!

به اشتراک بگذارید:(کدنویسی این ابزارک)

Balatarin :: Donbaleh :: Azadegi :: Risheha :: Cloob :: Oyax :: Yahoo Buzz :: Reddit :: Digg :: Delicious :: Stumbleupon :: Friendfeed :: Twitter :: Facebook :: Greader :: Addthis to other :: Email To: :: Subscribe to Feed

۱۳۹۳ بهمن ۲۱, سه‌شنبه

22 بهمن 57 روزی که ملتـــــی روی جنازه خودش رقصید !


از آن روز ببعد دنبال گمشده ای گشته ایم که هرگز آن را باز نیافته ایم. آن گمشده، یک زندگی ساده بوده با تمام مشخصات متعارف که انسان میلیون ها سال آن را تجربه کرده است و این خواسته متعارف را با ورود فرشته و پیروزی انقلاب!! کذایی از کف دادیم !
سحرگاه ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ هلهله شادمانی جمعیت بزرگی از مردم در رسانه ها انعکاس داشت و گریه های سوزناک جمعیت بزرگ دیگری که دیده نمی شد، بی صدا بود. صداهای گریه ما به کوه می خورد و بازتاب آن به سینه ما می کوفت. هنوز چنین است.رسانه های جهان دوربین های خود را روی سنگفرش خیابان ها می کارند و پشت به مردمی دارند که هنوز بی صدا گریه می کنند. آن چه از مطبوعات آزاد غرب نصیب ما شد، این بود که رقص و پایکوبی پیروزی انقلاب را که بعدها شد "دهه فجر "به جهان گزارش دادند، اما درهای بسته را که پشت آنها ایرانیان از گریه به هق و هق افتاده بودند، را نکوبیدند. هنوز چنین است. شاید اگر در می کوفتند راه شان نمی دادیم. می ترسیدیم از آن امواج مهیب که از جا کنده شده بود.



زمان به ما آموخت که روز پیروزی انقلاب ، بستری بوده است برای زایش طالبان و داعش. انقلاب !! ما شالوده را گذاشت. ستمگری را قانونمند کرد. به دروغ قانون و اخلاق را چنان در هم تنید تا هر چه می خواهد بکشد و شکنجه بدهد و سانسور کند و روزنامه نگار دستگیر کند و روزنامه تعطیل کند و به سلیقه شخصی و باندی و جناحی، قانون را متناسب با مرام داعشی خود، تفسیر کند.


به اشتراک بگذارید:(کدنویسی این ابزارک)

Balatarin :: Donbaleh :: Azadegi :: Risheha :: Cloob :: Oyax :: Yahoo Buzz :: Reddit :: Digg :: Delicious :: Stumbleupon :: Friendfeed :: Twitter :: Facebook :: Greader :: Addthis to other :: Email To: :: Subscribe to Feed

۱۳۹۳ بهمن ۲۰, دوشنبه

سپندار مزگان روز پیوند های ناگسستنی ، روز مهر ، روز زمین و روز سپاس از زنان خجسته باد !


   حكيم توس در اين باره در شاهنامه چنين آورده است:

سپندارمذ پاسبان تو باد 
         ز خرداد روشن روان تو باد           

طبق سالنامه زرتشتى، روز پنجم از ماه اسفند که روز اسفند نام دارد و بنابر تقويم امروزى، ۲۹ بهمن ماه، روز سپاسدارى از جايگاه زنان و مادران است كه مظهر مهر و پاكى و فروتنى هستند. اين جشن مربوط به امشاسپند۱ سپندارمذ۲ است كه حامى زنان درستكار و پارسا است. از اين رو ماه اسفند و به خصوص اين روز (سپندارمذ) جشن زنان بوده و در اين روز مردان به زنان هديه مى دادند. اين روز متعلق به سپندارمذ يا سپنته آرمئيتى است و چون نام روز و نام ماه با هم موافق مى شوند، جشن مى گيرند. اين فرشته در عالم مينوى نماد عشق، محبت، تواضع، بردبارى، جانبازى و فداكارى است و در جهان مادى پاسبان و حامى زنان نيك و پارسا است و تمام خوشى هاى روى زمين در دست اوست. اين فرشته گذشته از پاسبانى زنان پارسا نگهبان و حامى زمين هم است. اين جشن را به دليل نزديكى كشت و كار و فصل بهار به نام «برزگران» نيز مى گويند. در آيين زرتشت، به دليل برخى ويژگى هاى مشترك زمين با زن همچون آفرينندگى و زايندگى، اين روز به نام «زن و زمين» نام گرفته است.

به اشتراک بگذارید:(کدنویسی این ابزارک)

Balatarin :: Donbaleh :: Azadegi :: Risheha :: Cloob :: Oyax :: Yahoo Buzz :: Reddit :: Digg :: Delicious :: Stumbleupon :: Friendfeed :: Twitter :: Facebook :: Greader :: Addthis to other :: Email To: :: Subscribe to Feed

۱۳۹۳ بهمن ۵, یکشنبه

ترور در پاریس؛ هر آنکه باد بکارد بناچار طوفان درو خواهد کرد / شیرین طبیب زاده


شیرین طبیب زاده  / 
حادثۀ تروریستی پاریس دردفترمجلۀ شارلی ابدو که منجر به قتل عده ای و مجروح شدن عده ای دیگرازکارکنان این مجله گردید و سایرترورها در اینجا و آنجای پاریس، یکبار دیگر تلنگری بود به اعصاب اروپائیان بخوابی عمیق فرو رفته که با همۀ زنگهای خطرسالها و ماههای اخیر همچنان اصرار داشته اند و دارند که، انشاله گربه است. همچنان با هر حادثه ای از این دست چند روزی سرگرم شده و احیانا شاخ و شانه ای کشیده اند و تمام شده است تا حادثۀ بعدی. غافل از اینکه این رشته سر دراز دارد و اسلامی رادیکال، توسط متعصب ترین جوانان مسلمان که برای دفاع از ناموس اسلام حاضر بهر گونه جنایت و در عین حال ریسک شخصی هستند، درسرزمینهایشان عملا و علنا ریشه ای دوانده است سخت محکم و گسترده . سلولهای مرگی که یافتنشان آسان نیست، اسلام رادیکالی که هستی جهان باصطلاح متمدن و هر آنچه بآن تعلق دارد را با استفاده از لوازمی که دموکراسی این کشورها در اختیارشان میگذارد، هدف قرار داده است. این حوادث متاسفانه و بگمان من، تنها نوک کوه یخ عظیم وهولناکی هستند که حرکت آن ممکنست روزی هستی این قارۀ بی نظیر ( که میشود آنرا موزۀ تاریخ جهان نامید ) را به خطر بیاندازد.

همه میدانیم که آزادی بیان و آزادی مطبوعات هیچگاه از مقوله های قابل فهم برای مذهبیون رادیکال اسلامی نبوده است. از آن روزی که خمینی سلمان رشدی را بدلیل نوشتن آیه های شیطانی مهدور الدم اعلام کرد و در فتوائی دستور قتل او را صادر نمود ( اگر چه که خوشبختانه این فرمان بقتل در مورد او با وجو د تعیین جایزه برای سر او در همین یکی دوسال گذشته توسط جانشینان خمینی ، تا به امروز به نتیجه دلخواه ملایان تهران نرسید ه است ) اما بهرحال تقاصش را هیتاشی ایگاراشی مترجم ژاپنی کتاب، ناشری نروژی، ناشری ایتالیائی، وون گوگ فیلمساز هلندی مدتی بعد دادند. درهمان روزها جمعیتی هیستریک در ترکیه برای یافتن و قتل عزیز نسین مترجم کتاب به زبان ترکی به خیابانها ریختند و هزاران نسخه از کتاب را سوزاندند و سی و هفت نفر در این حادثه قتل عام شدند. در پاکستان و بنگلادش بهمین ترتیب و درنقاط دیگر. اما جهان متمدن خیلی بسادگی از همۀ این جنایتها گذشت والبته تنها در حمایت از سلمان رشدی روابط انگلستان با جمهوری اسلامی ظاهرا برای مدتی دچار تشنج گردید.

اما ابتدای این بیداری اسلام رادیکال بازهم به عقب تر برمیگردد به فاجعه ای که هر ایرانی آنرا با گوشت و پوست خود در این سی واندی سال لمس کرده است و داغ آن بر جسم و جان هر ایرانی که به انسانیت و حیثیت و کرامت انسانی معتقد است ، حک شده است. خلق هیولائی که خود اروپا و امریکا در آن سهمی عظیم داشته اند. داستان از آنجائی شروع میشود که ملائی گمنام توسط همین کشورها بصورت یک ناجی آسمانی وفرشتۀ نجات بچنان شهرتی می رسد که دیگر فلک جلو دارش نیست.

فرانسه بایستی آنگاه که این موجود دروغگوی تشنۀ انتقام سیه دل را در زیر درخت سیب به الوهیت می رساند و آنگاه که ماری را این چنین مستانه می پروراند بفکر عواقب آن نیز بود. آنهمه بوق و کرنا، آنهمه گارد و اسکورت، شهرکوچکی در زیر تسلط او و یارانش قرارگرفت. دسته دسته دست بوسان و پابوسان او با دست و دلبازی فرانسویها در رفت و آمد مدام بودند، خارجیها نیز مانند خود ایرانیان مسخ شده ، اورا باوج رساندند و سرانجام در یک هواپیمای فرانسوی، تکیه داده بر بازوان یک خلبان فرانسوی برای به آتش کشیدن جان و مال مردمانی قدوم نامبارکش بایران رسید و هموطنان همیشه در صحنه وبی خرد و دهن بینمان نیز خوشبختانه هیچ کم نیاوردند و نقش کریه او را در ماه دیدند و موی پیامبر بعنوان معجزۀ امام تازه خلق شده ازلابلای اوراق قرآن سر در آورد و بسیاری شخصا آنرا دیدند!

طبعا گفتن از قصۀ غصه های پرتاب شدن ملتی و مردمی، بلطف جهان آزاد و بهمت خود هموطنان، بجهنمی هولناک شاید در این هیاهوی تراژیک حتی انسانی نباشد، چرا که بسیاری از کشته شدگان حوادث پاریس کمترین دخالتی درسیه روزی ایرانیان نداشته اند که بسیاری از آنان حتی جان در راه آزادی بطور اعم و آزادی بیان بطور اخص داده اند. طبیعی است گردانندگان مجله شارون ابدو و دیگران در اینمورد گناهی نداشتند و ندارند - و هیچ ایرانی مصیبت کشیده و زخم خورده ای نیز از این اتفاقات خوشحال نمیشود- اما شوربختانه رسم روزگار چنین است؛ گنه را گو کند گوساله پیچد.

آن روزهائی که دسته دسته نظامیان شجاع و میهن پرست ما و صاحب منصبان عالیرتبه و خدمتگذارمان و پاسبانان و سربازان و زنان ومردان ما را بدستور خمینی یا به جوخه های اعدام می سپردند و یا در خیابانها شقه می کردند، صدائی به طرفداری از این بیگناهان از جهان متمدن شنیده نشد وبرعکس روشنفکران فرانسوی و صاحب نامان امریکائی همچنان در رسای خمینی قلمفرسائی و سخنوری کردند، بعضا حتی او را از قدیسین دانستند. فرانسه می بایستی آنزمانی که خبرنگارش در سلول زندان بجای مصاحبه، امیرعباس هویدا را محاکمه میکرد از شرم بر خود می پیچید.

در همۀ آنسالهای وحشتی که بدستور رژیم دهها ایرانی وطن پرست و آواره را در خیابانهای شهرهای اروپائی بیرحمانه به قتل میرساندند ویا در خانه هایشان گاه مثله میکردند، دولتهای اروپائی بدلیل ارتباطات اقتصادی که با جمهوری اسلامی داشتند همه را نادیده میگرفتند و حتی قاتلان را خود فراری میدادند. شاهزاده شهریارشفیق، ژنرال اویسی، شرافکندیها، برومندها، بختیارها، فرخزادها، وووو نمونه های این بی انصافیهای جهان متمدن هستند. جهانی که حاضر است وجدانش را به دلار و یورو بفروشد، حقیقتا جهان ترسناکی است.

و امروز سایه های پر و بال این هیولا تا دورتر ها، آنطرف دریاها به همانجائی رسیده است که در زیر درخت سیبش رشد و نمو کرد و کم کمک قصد دارد نفس را در سینه های انسانهای آندیارها نیز خفه کند. شاید کتابی که میشل ولبک که یکروز پیش از فاجعۀ پاریس به بازار آمد پر هم بد نگفته باشد. کتاب میشل ولبک بنام " تسلیم " که هنوز ببازار نیامده جنحال بپاکرد.
آن گونه که هفته نامۀ لوپوان چاپ فرانسه در مورد این کتاب مینویسد در این کتاب نویسنده مجسم میکند که در سال دو هزار و بیست و دو رژیمی اسلامی بر فرانسه حاکم و شخصی بنام محمد بن عباس رهبری این کشور را بعهده گرفته است و دانشگاه سوربن به دانشگاهی اسلامی تبدیل شده و برای تدریس در این دانشگاه باید حتما مسلمان بود، همۀ قوانین اسلامی است و تدریس قرآن جزو دروس اجباری است. لوپوان می افزاید نگاه نویسنده باین مسئله نگاهی ساده لوحانه به اسلام و اسلام گرائی نیست بلکه خواننده را با پرسشهائی روبرو میکند آزار دهنده مثلا فرض کنید که اسلامی کردن فرانسه با مزایای زیادی همراه باشد و مثلا پولهای عربستان بکشور سرازیر شود و به بحرانهای اقتصادی بسیاری پایان دهد. حقوق آموزگاران به لطف کشورهای ثروتمند کنارۀ خلیج فارس چند برابر شود، نا آرامیهای حومه های شهرها فروکش کنند و کمک به خانواده های کم در آمد بمقدار زیاد افزونی یابد. آیا این شدنی است؟ لوپوان به طنز اضافه میکند که " این رمان ممکنست خوانندۀ فرانسوی را حتی تشویق به پذیرفتن اسلام کند بالاخص که تنها با ایراد چند کلمه براحتی میتوان مسلمان شد! "

مسئله بظاهر بنظربیشتر بیک شوخی می ماند و یا تراوشات مغزی پریشان و مجنون. درحال حاضر شایدچنین چیزی بنظر بعید بیاید اما با پی گیری روند خزندۀ جنبشهای اسلامی در اروپا و در سراسر جهان، آنهم از نوع رادیکال آن در این سالها، و ریشه دواندن آن بصورت تصاعدی در همه جا، بحقیقت پیوستن این خواب آشفته و تخیلی چندان هم بعید نیست.

و جهان آزاد نشسته است و نظاره میکند وبرای زمانی شوکه میشود ولی بازهم از آنجا که هنوز هم کاملا درک آنرا ندارد که عمق فاجعه پی ببرد و به ریشه ها بپردازد، با این مشکل مانند تروریسم موضعی و موقتی روبرومیشود وتصورش را هم نمی کند که ممکنست این ساده نگری منتهی به فاجعه ای بس عظیم ترگردد. مسئله با " من شارلی" هستم قابل حل نیست، با شمع روشن کردن و یک دقیقه سکوت کردن نیزنمیتوان باین معضل پاسخ داد، شوربختانه اروپا بایستی منتظرجنایاتی بس تکان دهنده تر از اینها باشد و عکس العملهای آنان که بشدت از هرچه اسلام است منزجر شده اند و نمونه های آنرا همین امروز نیز میتوان در کوچه و خیابانهای شهرهای اروپا دید و از عاقبتش ترسید.

اما در میان همۀ اینها، ما ایرانیان نیز همچنان در خم یک کوچه مانده ایم و مبهوت به این پدیدۀ شوم سوغات دیگران اما پیاده شده بدست خودمان در کشورمان مینگریم وحیرانیم وسخت در انتظاری بی عمل که این نرمش قهرمانانۀ ملایان و کرنش ساده دلانۀ آقای اباما به بهانۀ صلح دوستی چه دسته گل تازه ای برایمان بارمغان خواهد آورد.....
به اشتراک بگذارید:(کدنویسی این ابزارک)

Balatarin :: Donbaleh :: Azadegi :: Risheha :: Cloob :: Oyax :: Yahoo Buzz :: Reddit :: Digg :: Delicious :: Stumbleupon :: Friendfeed :: Twitter :: Facebook :: Greader :: Addthis to other :: Email To: :: Subscribe to Feed

۱۳۹۳ شهریور ۶, پنجشنبه

داستانی از زندگی ایرانیان در دوران فرمانروانی کوروش بزرگ شاهنشاه ایران !!


داستانی که در زير میخوانيد، در يک ايميل به من رسيده است؛ داستان  احتمالا آنطور که بايستی در تاريخ بوده باشد نيست وشايد داستانی به اين صورت نبوده است ولی برداشتی که از آن بدست می آيد و سخن آخرينی که میگويد بسيار مهم است . نویستده
************
ﺳﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻧﺰﺩ شاهنشاه ایران کوروش بزرگ رفته ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﻣﺎ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ دژپاداش دهید.
کوروش پرسید: که ﭼﺮﺍ آن مرد را ﮐﺸﺘﯽ؟
اوجواب داد: من دکانی برای فروش پرنده های زیبا و گران قیمت دارم ﻳﮑﯽ ﺍﺯ پرنده هایم ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ مقداری از دانه های گندم در دکان پدر اینها کرد پدرایشان با چوب پرنده را به شکلی زد که همان دم جان داد. ﻭ ﻣﻦ نیزﻫﻤﺎﻥ چوب ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷته ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺑﻪ ﭘﺪﺭایشان حمله بردم و ﺍﻭ نیزکشته شد.
کوروش بزرگ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ: ﺑﺮ ﺗﻮ دژپاداش ( مجازات ) خواهم داد.
ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ: پس ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﻣﻦ زمان ﺩﻫﻴﺪ. ﭘﺪﺭﻡ در گذشته ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﮐﻮﭼﮑترﻢ ﮔﻨجینه ای ﺑﺠﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ؛ ﭘﺲ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ ﺑﮑﺸﻴﺪ ﺁﻥ ﮔﻨجینه نیزبه سببی از دست میرود ﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﻫﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ از میان میرود.
کوروش بزرگ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺿﻤﺎﻧﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻴپذیرد؟
مرد ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ فرمانده.
کوروش بزرگ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ: ای سپهسالار اراد، ﺁﻳﺎ كار داد ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ میپذیرید؟
ﺍراد پذیرفت وگفت آری.
کوروشﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺗﻮ ﺍﻭ ﺭﺍ نیک ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﯽ آیا آگاهی که ﺍﮔﺮاو بگریزد فرمان ﺭﺍ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻢ؟!
ﺍراد گفت: ﻣﻦ كار داد این مرد را می پذیرم ای کوروش بزرگ.
پس مرد ﺭﻓﺖ و ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﻭ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺳﻮﻡ ... ﺳﭙﺮﯼ ﺷﺪ. ﻭتمامی ﻣﺮﺩﻡ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍراد ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ فرمان  ﺑﺮ ﺍﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﺸﻮﺩ ...
ﺍﻧﺪﮐﯽ پیش ﺍﺯ شامگاه مرد بازگشت ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ بسیار وامانده و پژمرده ﺑﻮﺩ، ﺑﻴﻦ ﺩﺳﺘﺎﻥ دادگستر جا گرفت تا «دژپاداش» بگيرد.
ﻭی گفت: ﮔﻨجینه ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ سپردم ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ در ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﻫﺴﺘﻢ ﺗﺎ به فرمان شاهنشاه وپيامد کرده ام تن در دهم.

کوروش بزرگ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ: ﭼﻪ ﭼﻴﺰﯼ موجب ﺷﺪ تا ﺑﺮﮔﺮﺩﯼ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﯽ بگریزی؟
مرد ﮔﻔﺖ: ﺗﺮﺳﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ "پایداری در پیمان ومردانگی" ﺍﺯ میان ﻣﺮﺩﻡ ایران پرکشیده ...

کوروش بزرگ از اراد پرسید: وشماﭼﺮﺍ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺿﻤﺎﻧﺖ ﮐﺮﺩﯼ؟
اراد ﮔﻔﺖ: بیم داشتم ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ " نکویی ﻭ رادمردى" ﺍﺯمیان ﻣﺮﺩﻡ ایران ﺭﻓته است ...
پسران مردی که کشته شده بود ﻣﺘﺄﺛﺮ ﺷﺪه ﻭ ﮔﻔت: ﻣﺎ نیزﺍﺯخون ﺍﻭ ﮔﺬﺷﺘﻴﻢ ...
کوروش بزرگ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﭼﺮﺍ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ "ﺑﺨﺸﺶ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ وبزرگواری" ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ایران باربسته  است ...

اکنون ببینید که جوانمردی وبزرگواری چگونه در آب وخاک ودر رگ وپی مردم ایران زمین جاری بوده ودر سرتاسر جهان آنروز زبان زد همگان بوده است ...

با ارزوی بازگشت به خویشتن خویش, آن مردم نيكزاده وخوشنام,
وپایندگی و جاودانگی ایران زمین ..

به اشتراک بگذارید:(کدنویسی این ابزارک)

Balatarin :: Donbaleh :: Azadegi :: Risheha :: Cloob :: Oyax :: Yahoo Buzz :: Reddit :: Digg :: Delicious :: Stumbleupon :: Friendfeed :: Twitter :: Facebook :: Greader :: Addthis to other :: Email To: :: Subscribe to Feed

۱۳۹۳ مرداد ۲۷, دوشنبه

گــــــره تاريخی، بيست و هشت امرداد


از آریو برزن داریوش
آنچه شگفت انگيزمينمايد همانا، بی توجهی عده ای از مورخان و وقايع نگاران تاريخ معاصرايران به امر «روش شناسی تاريخی» يعنی بهره گيری ازمتدهائی اصيل وملهم از حقيقت، درآشکارسازی وتفسيرواقعی رويدادهای ميهنی است. ارسطوفيلسوف يونانی، تاريخ را "علم، نقل بيطرفانه وقايع جزئی ."ميدانست واستاد دکترعباس اقبال آشتيانی نويسنده و مورخ تاريخ معاصرايران درمبحثی وسيع دربارۀ علم تاريخ و صداقت مورخ، نکاتی را به رشته تحرير در آورده، که اطلاع از آن بسيار آموزنده است.او درباره، قصد ازثبت و نگارش تاريخ نوشته است که:" اولین منظوراز ثبت و ضبط تاریخ آنست که  مانع شود وقایع گذشته،در دریای فراموشی زمانه غرق گردد و کوشش گردد، آنچه را که از این رويدادها مقدور است محفوظ نگاه داشت تا از دستبرد، نابودی و نسیان ناشی ازگذران زمان نجات يابد. " او در اين خصوص اضافه ميکند " اگر شرح حال مردانی مانند قیصر، لوئی یازدهم ، کرامول و ناپلئون یا بیان رويدادهائی، نظیر برده‌فروشی در قرون گذشته یا رسم مالک و مملوکی در قرون وسطی یا جنگهای مذهبی یا انقلاب کبیر فرانسه رادقيق، همانگونه که در عصر خود اتفاق افتاده و با همان نوع فکر آن زمان تحت مطالعۀ آيندگان نیاوریم این نوع تاریخ به کلی بی‌معنی و نامفهوم خواهد  بود، به همین نظروجهت، شخص مورخ ملزم است که در این قبیل بررسيها، زمانۀ خود و بیشتر از آن محیطی را که در آن زیست می‌کند را به کلی فراموش نماید. به این معنی که دیگر خود را نبیند و ازنظرات شخصی، توهمات و طرز احساس شخصی خویش بیکباره برکنار شود تا بتواند خود و خوانندگان نوشتارش را مستقیماً با حوادث ایام گذشته روبرو کند. بايد توجه داشت، که تاریخ حقیقی و علمی به دست کسانی نوشته می‌شود که بنا بر مقدمه مذکور به کلی از خویشتن و تفکرات ايدئولوژيک، اردوگاهی و غرض ورزيهای جزم گرايانه خود رها شده و به عبارت ديگر بنا به مقتضای مقام مورخ جنبۀ دیگری  به خود بدهد و صاف و ساده روحیه همان مردم معاصر پریکلس یا شارلمانی یا لوئی چهاردهم را پیدا کند. حصول بدين حالت و کیفیت، خشت اول و اساسی بنای تاریخ علمی است و اگر راهی غیر از این روش، موردانتخاب مورخ قرارگيرد، تاریخ به اصول، حدود و وظایف خود عمل نکرده و جنبه علمی آن بهيچ روی ملحوظ نگرديده است.

درخصوص گره گاههای تاريخی ايران بويژه در دوران پادشاهی خاندان پهلوی بعللی متعدد که بررسی آنها از حوصله اين نوشتارخارج است. مطالبی درتحريف وجعل وقايع تاريخی نشات گرفته از تفاسيرگوناگون حزبی، اردوگاهی و ياايدئولوژيک منتشرشده است، که درحقيقت اذهان  عمومی را مختل و واقعيات تاريخی راوارونه به مخاطب خود مينماياند. يکی از اين اتفاقات تاريخی که تاکنون بين عده زيادی از ايرانيان وبعداز گذشت شصت و يکسال هنوز حل و فصل نشده وهمواره محمل ناسازواری عده ای ازهموطنان ما گرديده است مسئله 28 امرداد1332 ميباشد. پادشاهان پهلوی بدون شک، بخاطراعتقادراسخ شان به جدائی مذهب از دولت «اصل سکولاريسم» و تعلق اراده آنها برپايه گذاری نظامی مبتنی برعلم و عقل «مدرنيسم»  وتکيه بر قدرت و روح ناسيوناليسم ايرانی به معنی احساس تعلق به دولت ـ ملت وپذيرش تعهد به دفاع و پيشبرد آن، رهبرانی بوده اند مصمم، تا حداقل  گريبان ايران را ازچنگال عوارض قرون وسطائی ناشی از حاکميت قاجارها درگذشته برهانند.

دربرابر، دشمنی وعصبيت های بی دليل با سياستهای اجرائی و موفق اين دوپادشاه ايران ساز کهً ريشه ای عميق درعداوت و خصومت با تدابيرايشان درمملکت داری و اداره کشور دارد، بالاخره درسال 1357 ببارنشست و شد آنچه که نبايد بشود. بخشی ازاين امواج مخالف و فعال، دستاربسرانی دين فروش و مردمانی سنت گرای مذهبی وراديکال پشتيبان آنها بودندکه همواره درمقابل حکومت قانونی کشور بسيج گرديده وبگونه ای از خود چنگ و دندان نشان ميدادند. درسوئی ديگر شيفتگان اينرناسيوناليسم  پرولتری والينه شدگان تز ديکتاتوری پرولتاريا که از رشد ملی گرائی درکشورعصبانی بوده وساعی بودند تا بنحوی ايران را جزو کشورهای اقماراتحادجماهيرشوروی سوسياليستی آن زمان بنمايند، بطورمداوم به انجام جنگ روانی وسيعی درمقابل حاکميت دست ميزدند، دستۀ اخير همگی قبل از بهمن 1327  ((شايد منظور نويسنده 1357 باشد ح-ک)) تحت لوای نام رسمی «حزب توده» به فعاليت رسمی مشغول بودند. ضلع سوم اين مثلث شوم، به اصطلاح ملی گرايانی اتوپيست و مادرستيز، که با اعمال سياستهای پوپوليستی جامعه رادائماً در تشتت و بحران نگه ميداشتند تا بگونه ای به اهداف فقط جاه طلبانۀ واغلب فاقد نتيجۀ خويش درصحنۀ  سياسی دسترسی يابند.

مبارزۀ پيگير ومداوم حکومت پهلویها با کوششهای ضدارزشی اين جماعت که بر خلاف جهات راهبردی «اولويتها » سياست کشور برای رشد و ترقی جامعۀ به انجام ميرسيد، دشمنانی کوردل در کشوربرای حکومت ايران فراهم ساخت، که هرکدام درمقابل رژيم و سياست هايش، ضمن بکارگيری باورنکردنی راديکاليسم ودگماتيسمی ايدئولوژيک نه تنها اساس حاکميت بلکه امنيت ملی، يکپارچگی و بقای مملکت را نشانه ميگرفت. وقايع آذرماه 1324 تا 21 آذر  1325 به مساعدت اجنبی پرستان جدائی خواه درخطۀ آذربايجان واقدام به ترور پادشاه در15بهمن 1327 دردانشگاه تهران، حوادث سی تير  1331وقتل رجال سياسی بدست مشتی رجالۀ اســـلام گرای فناتيک بنام «فدائيان اسلام» به رهبری آخوند کاشانی وعامليت ملائی روان پريش بنام مستعار نواب صفوی (مجتبی ميرلوحی)  که با رهنمودهای آوانتوریستی اورا تبدیل به یک تروریست خطرناک به قصد توسعۀ بی ثباتی در جامعه تبديل نموده بودند، نمونه ای بسيارکوچک ازعملکرد اين باصطلاح «هموطنان ايرانی» مابوده است.

تکيۀ مستمراين گروهها و دستجات بردشمنی ناب با اتخاذ روشهای غيرانسانی متکی برروشهائی ضد اخلاقی و تزهائی چون " دراتخاذ تاکيتک بايد اصول را فراموش نمود." ونيز "دربرابرحريف هر  تاکتيکی را هرچند  کثيف که شانسی برای موفقيت دارد رابايد برگزيده وآزمود."  چنان خطراتی درعرصۀ سياسی کشورپديد آورد که بدبختانه دردورانی تا جداسری آذرآبادگان از ايران عزيز وگاه نابودی همۀ ارزشهای ملی درکشور به پيش رفت.  اين مقدمات بدآن جهت بيان شد، تا تصويری بسيار کوچک اما شوربختانه دهشتناک ازآنچه درتاريخ معاصربرملت ايران گذشته است به تصويرخواننده گان درآيد.

اما درادامه اين نوشتارمصمم ام به مناسبت سالگرد شصت و يکمين سالروز يکی از رخدادهای تاريخی که دربين روزهای 25 تا 28مردادماه سال 1332 واقع شده و نقطۀ عطف و گره گاهی  درتاريخ معاصر ايران بحساب ميآيد،  مطالبی بطوراجمال، فقط برای آگاهی نسل امروز جامعۀ ايران بازگونمايم .همانگونه که دربالا گفته شد، روش کشورداری پادشاهان پهلوی مبتنی بربکارگيری علم وخرد دراداره امور يعنی باورراستين به پيشرفت مدرنيسم و گسترش آن البته خوشايند سياستهای امپرياليستی انگلوساکسونها و وزارت خارجه آمريکا نبوده زيرا وسعت اين امور و سياستها درنهايت شرايطی رادرمسيردمکراتيزه کردن کشوردرآينده بدنبال داشت که با سياستهای امپرياليستی آن دوران بهيچوجه انطباق و خوانائی نداشته و مورد پذيرش آنها نبود.

ازجانب ديگرتلاشهای دکتر محمد مصدق نخست وزير برای استيفای  حقوق ملت ايران از بيگانگان و کوشش درراه ملی کردن صنعت نفت با تکيه بر نيروی قدرتمند ملی گرايان، يعنی مردمانی وطنخواه، که سياستمداران کشورهای شمال حضورسياسی آنهارا هيچگاه در کشورهای جنوب مطلوب منافع خود نميدانند،همچون خاری درچشم انگليسها وحاميان آنها گرديده بود. وزارت خارجه انگليس و آمريکا درآن زمان بطور عملی دو دشمن را دربرابر منافع درازمدت خوددرخاورميانه ميديدند، يکی پادشاه با آرمانهای مدرن و سکولار برای ايران آينده و ديگری دکترمحمد مصدق بعنوان مبتکراستفاده ازپتانسيل ناسيوناليسم ملی برای پايداری وايستائی دربرابر غارت  منافع کشور توسط بيگانگان که ميتوانست الگوئی برای ديگر ملتهای منطقه گردد.

از آنجائيکه آنها هيچ تدبيری رادرحذف توامان اين دو «دشمن» بطورهمزمان عملی و قابل اجراء نيافتند، بدينجهت درنشستهای سياسی خودشان به اين جمعبندی نائل شدند که ابتداء يکی از دشمنان را حذف و درفرصتی مناسب و درآينده به سرنگونی آنديگری بپردازند. کينه و تنفر انگليسها بخاطرپيروزی ايران درمسئله نفت، شوربختانه حذف دکترمحمد مصدق نخست وزير را دردستوراول کارآنها قرارداد.

خارجيان درابتداء پس از فراهم نمودن مقدمات کافی وزمينه سازی برای ايجاد کدورت وتشديد بروز اختلافات  سياسی بين پادشاه و مقام اجرائی کشور بطور تاکتيکی وعلی الظاهر، در روز موعود با به ميدان فرستادن پادوهای مذهبی و اراذل و اوباش و لمپنهای محلات يعنی عوامل سنتی و دائمی تشنج آفرينی ملايان درجامعه ايران با عنوان ظاهری پشتيبانی از پادشاه درمقابل ملی گرايان و هواداران دکترمصدق، " زنده باد شاه و مرگ برمصدق گويان " به ميدان فرستادند تا نخست به هدف حذف يکی ازبه اصطلاح دشمنان اصلی و شناخته شده خود نائل گردند.

وقايع بعدی حادث درخرداد 1342 و سپس بهمن 1357 به همه نشان داد که درپيشبرد اين پروسه، حذف آن دشمن ديگر يعنی « پادشاه » ، باز توسط  همان عوامل  سنتی  خودشان با موفقيت به انجام رسيد. آنچه با عنوان عذرخواهی دولت آمريکا توسط خانم آلبرايت وزيرخارجه وقت آمريکا و يا تلاشهای اخير دولت انگليس درتدارک پوزش خواهی ازدولت ايران بعلت انجام دخالت دروقايع 28 مرداد1332 بدون ورود ماهوی به مسئله، درحقيقت ادای دينی بود که برشانه آنها سنگينی ميکرد و ابراز آن اکنون  و پس از سالها نه تنهابرايشان متقبل هزينه ای سياسی نخواهد بود، بلکه به آنها درافزايش شکاف اجتماعی ورشد تضاد بين ملت ايران برای جلوگيری ازبوجود آمدن وفاق ووحدت ملی کمکهای لازم را مينمايد. اين امرعليرغم استباط پاره ای از عوام  نه  نشانه دخالت واطلاع اعليحضرت محمدرضا شاه فقيد ازچگونگی جريانات آنروز بوده و نه ميتواند تائيدی بر تخيلات کسانی باشد که اين واقعه را دليلی براطلاق واژه بی معنی « کودتا » بدآن ميدانند. و امايک سئوال کليدی که مخالفان محمدرضاشاه فقيد تاکنون به آن پاسخی درخور نداده اند،انستکه:"اگربرفرض محمدرضاشاه قبلاًاز وقوع و يا تدارک باصطلاح « کودتائی » بنفع خود و برعليه روانشاد دکترمحمدمصدق توسط بيگانگان، اطلاع و آگاهی کافی داشته وبه تبع آن ازانجام  پيروزی اش نيز مطمئن گرديده بود"، چرا بايد درروز25 مردادازطريق فرودگاه نوشهر، کشور رابطرف کشورعراق  وسپس ايتاليا ترک نمايد؟


آدينه  ۲۴ امردادماه ۱٣۹٣ -  ۱۵ماه اوت ۲۰۱۴

به اشتراک بگذارید:(کدنویسی این ابزارک)

Balatarin :: Donbaleh :: Azadegi :: Risheha :: Cloob :: Oyax :: Yahoo Buzz :: Reddit :: Digg :: Delicious :: Stumbleupon :: Friendfeed :: Twitter :: Facebook :: Greader :: Addthis to other :: Email To: :: Subscribe to Feed